10 GÜN    13-11-2015


Burada bir ağaç kadar değerimiz yok. İstanbul’da bir ağaç kesmeye kalktılar, herkes tepki gösterdi. Burada bir haftadır abluka altındayız. Elektrik yok, ekmek yok, yiyecek yok...
Annelerimiz ekmek yapmak için ateş yaktıklarında dışarıdan bombalamaya başlıyorlar. Biz insan değil miyiz? Biz Müslüman değil miyiz? İnsanız biz de, insan! Din, ırk fark etmiyor. Kardeşlerimiz ölüyor.”

Silvanlı bir gencin ilçede günlerdir bitmeyen sokağa çıkma yasağına isyan ettiği bu videoyu seyretmişsinizdir. Silvan’ın üç mahallesinde uygulanan sokağa çıkma yasağında 10 gün geride kaldı. Cep telefonları çalışmıyor. BBC’den Hatice Kamer’in sabit telefon aracılığıyla ulaştığı bir Silvanlı “İlçenin yarısında hayat bitti” diyor.

1990’larda terör örgütü PKK’ya katılıp yıllar sonra pişmanlıktan faydalanarak dönmüş eski bir PKK’lıdan duyduğum bir hikaye vardı: “Çocukken bizim köy yolunda özel tim araçları yarış yapardı... Son hız girer, son hızla çıkarlardı...
Biz de o yollarda oyun oynardık. Bir gün o araçlardan biri bir arkadaşımıza çarptı. 1 saniye bile durmadan geçti gitti. Yahu köpeğe vursan bir durup bakarsın değil mi? Ne durdular ne baktılar... Çarptıkları kız hastanede öldü. Ben 14 yaşındaydım. O gün dağa çıkmaya karar verdim. Şimdi hata yaptığımın farkındayım ama inşallah büyüklerimiz de şunun farkındadır: O araç köyden son hızla ayrılırken aklında dağa çıkma fikri olan tek çocuk ben değildim.”

1990’larda devletin “terörle mücadele” adı altında bölge halkına reva gördüğü zulüm binlerce genci PKK’nın kucağına attı...
Yaşadıklarımızdan azıcık ders alalım.

Allah aşkına, 10 gün sokağa çıkma yasağı mı olur? 10 gün boyunca evden çıkmadan yaşamak zorunda olduğunuzu bir düşünün... Yazıktır... Günahtır... PKK terörüyle mücadeleye kimsenin itirazı yok... Ama kimse kusura bakmasın: Kendi insanının, hayatla bağlantısını -10 gün- koparmanın adı terörle mücadele değil bildiğin teröre şevktir.